Frank’s Weblog

Vanochtend rustig aan gedaan. Relaxed ontbeten in het restaurant en de krant gelezen bij de koffie (en bij het ontbijt krijgen we heeeeel veel koffie en thee). Het nieuws wordt beheerst door de Republikeinse conventie, maar daarover later.
Eerst de monorail gepakt. Een ritje van anderhalve kilometer brengt ons naar de Space Needle. Deze toren van 184m is beeld bepalend voor Seattle. Zowel de monorail als de Space Needle zijn gebouwd voor de wereldtentoonstelling van 1962. Rond de toren zijn een aantal musea. Met de lift naar het observatiedeck. Vandaar af een prachtig uitzicht. Helaas is het nog wat nevelig, dus “the mountain is not out” zoals de locals het zeggen: Mt Rainier is niet te zien. Desondanks valt er veel moois te genieten. Lekker doorgewaaid zakken we weer af en wandelen naar de “Waterfront”. Onderweg rusten we nog even in een parkje met heel grote, moderne kustwerken. Aan de waterkant zijn pieren waarop van alles te beleven is: uiteraard schepen naar diverse bestemmingen, het aquarium, winkeltje en restaurants. Een goede plek voor een late lunch dus. Frank heeft mosselen, Barbara een mexicaanse wrap. En als toetje delen we een blackberry taartje: warme bramen met een deksel van deeg en daarop vanille ijs. Lekker dus. Lekker weer ook, zonnig, de sweater kan uit, een poloshirt is genoeg.

Inmiddels is het al weer eind van de middag en gaan we even naar het hotel. Op TV is de live uitzending van de belangrijkste dag van de republikeinse conventie. Grote sprekers als Mitt Romney, Mike Huckabee en Rudy Giuliani treden op. Belangrijke thema’s zijn “Country First”, Energy Indepency, het gebrek aan ervaring van Obama en de geweldige kwaliteiten van Mc Cain. Maar eigenlijk draait vandaag alles om Sarah Palin, de onbekende gouverneur van Alaska die door Mc Cain is gekozen als running mate en dus de toekomstige Vice President kan worden. Op TV tikt de klok af tot het moment dat ze zal spreken (wel zo handig, een tijd noemen is lastig in een land met verschillende tijdszones). Haar kwaliteiten worden uiteraard volop geroemd. Er zit ook een stevige opbouw in de sprekers. Doordat de belangrijke thema’s steeds herhaald worden, worden ze steeds beter herkend door het publiek. Naarmate het hoogtepunt (Palin) nadert, worden de sprekers beter en wordt het publiek enthousiaster. En als ze dan op het podium verschijnt krijgt ze een minutenlange ovatie. In haar toespraak zet ze zichzelf neer als iemand die ervaring heeft met verantwoordelijkheid nemen, die verstand heeft van energiepolitiek (“drill baby drill” roept de zaal, een oproep voor offshore boren naar olie en gas). En uiteraard allemaal in belang van het Amerikaanse volk nu en in de toekomst. Mc Cain wordt niet vergeten en die verschijnt aan het eind van de toespraak van Palin nog even ter afsluiting.

De conventie is een strak geregisseerde show om de eigen kandidaten zo gunstig mogelijk onder de aandacht te brengen en om het de democraten lastig te maken. Die opzet lijkt goed geslaagd (zeker als je alleen maar oppervlakkig kijkt). Ik kan me zo’n show in Nederland met geen mogelijkheid voorstellen. In de VS staan een aantal sterke, charismatische sprekers voor een publiek dat er van smult. In Nederland hebben we zo’n spreekcultuur helemaal niet. En het publiek zou het zwaar over-de-top vinden. Maar daarom vind ik het wel erg boeiend om het zo eens te bekijken.

Na de conventie pakken we weer de monorail en de lift naar de top van de Space Needle. We hebben namelijk een day-and-night kaartje, zodat we nog een keer kunnen. Het schemert inmiddels en Mt Rainier is nu wél te zien. We overwegen even om in het ronddraaiende restaurant te eten, maar laten dat toch maar schieten. We nemen op het observatiedeck een simpele snack: soep met panini. Het blijken weer amerikaanse hoeveelheden te zijn, dus voor 15 dollar p/p (incl drank) eten we ons vol terwijl overal de lichtjes aangaan. We genieten nog lang van het uitzicht, waarna we in het donker weer terugwandelen naar het hotel.

Vanochtend in het hotel ontbeten. En omdat we niet van die grote eters zijn, hebben we het bij de bijgerechten gehouden: toast, fruit, bagle, jus d’orange, yogurt.
Hierna zijn we op de huurauto afgegaan. Door communicatieprobleempje duurde dit wat langer dan gehoopt, maar uiteindelijk rijden we lekker in onze glanzend witte Subaru Impreza.

We rijden naar de ferry bij Edmonds en steken over naar Kingston. Onderweg op de ferry zie ik achter ons de Cascade Mountains, voor me de Olympic Mountains en links Mount Rainier. Ja, het is een prachtig zonnige dag.

Onderweg stoppen we een paar keer, onder andere in Blyn, waar we kunnen bewonderen hoe iemand aan een totempaal werkt. We vervolgen de route naar Port Angeles. Het is fantastich rijden, heuvelachtig, door naaldbossen, met mooie vergezichten over baaien. Met de cruise control op ca 85 km/uur rijdt het erg relaxed. Bij Port Angeles (van hieruit kan je oversteken naar Victoria op Vancouver Island) moeten we besluiten om terug te gaan, anders wordt het te laat.
Hierdoor kunnen we helaas niet meer het Olympic National Park in. Op de weg terug stoppen we nog even voor een diner bij Wendy’s (in hoge mate vergelijkbaar met McDonalds en Burger King).
De tocht krijgt een waardig slot op de ferry van Bainbridge Island naar Seattle.

Hier worden we met het avondlicht getracteerd op een prachtig uitzicht op Mount Rainier, de bijna 4400m hoge vulkaan. Ook het uitzicht op de stad Seattle is prachtig.

Na voltanken en de auto afleveren wandelen we terug naar het hotel.

Hierbij de route

Zo’n laptop mee is eigenlijk onmisbaar op een hedendaagse vakantie.
Hoe moet je anders je hotels (expedia.nl) en ferries boeken, informatie opzoeken, blogs schrijven, foto’s opslaan en publiceren, GPS kaarten overzetten? Zo zijn we dus ook terecht gekomen in het Red Lion 5th Ave.

Vandaag lang uitgeslapen. Daarna op z’n Amerikaans ontbeten: in een koffie/broodjes zaak. Daarna naar het historische deel van Seattle gewandeld, 12 blokken naar het zuiden. Hier hebben we het Klondike Gold Rush Museum bezocht en ons in de historie van Seattle gestort.

Korte samenvatting: In 1897 wordt goud gevonden in Klondike (1000 km ten noorden van Seattle in Yukon – Canada). Hier willen tienduizenden hun geluk gaan beproeven. De Canadese overheid stelt echter als eis dat de goudzoekers een rantsoen voor een jaar bij zich moeten hebben (ze willen niet alle sores van hongerlijdende en zieke mensen). Seattle springt daar handig op in en ligt bovendien strategisch als eindpunt van allerlei spoorlijnen en opstapplaats voor de schepen naar Dawon Alaska, waar de voettocht naar Klondike begint. De toenmalige kamer van koophandel plaatst advertenties in allerlei kranten om goudzoekers uit te nodigen via Seattle te reizen en daar hun jaarrantsoen in te kopen. Deze actie slaagt uitstekend en dit legt de basis voor het economische succes van Seattle. Zie Wikipedia voor het volledige verhaal.

Na het museum is het tijd voor lunch aan de overkant van de straat bij Zeitgeist. Prima vissoep en broodjes (eigenlijk heb je aan één genoeg voor twee personen). Helaas te harde muziek, dus maar snel weer naar buiten en op het terras de broodjes verder opgegeten.

Om 14:00 start de gratis dagelijkse rondleiding (ook vanuit het museum). In een uurtje lopen we een blokje om terwijl de gids ons (we zijn maar met z’n vieren) allerlei interessante dingen over de omgeving en gebouwen vertelt. Na afloop van de wandeling nog even een demo “gold panning”: met een platte schaal goud zoeken in de opgegraven grond.  

Genoeg voor vandaag: morgen een dagje met een huurauto de omgeving verkennen.

Vanmorgen supersnel met de taxi naar het trein/busstation. De rest van de reis ging gaandeweg in de eerste versnelling: twee verkeersongelukken, snel opgelost, maar daarna de grensovergang…  wij kwamen er vlot doorheen alsook de meesten van onze bus, maar het wachten was op 3 personen, waarvan 1 niet meer meemocht! De chauffeur was er lakoniek onder dus gingen we verder op weg naar Seattle.  Hier begint de hoogbouw serieuze vormen aan te nemen. Vancouver staat behoorlijk vol en die kant gaat het met Seattle ook op, helaas.  Het hotel heeft 23 verdiepingen en is nog klein vergeleken met nieuwbouw…Bij Elephant & Castle lekker gegeten: je kijkt je ogen uit bij het publiek, jongens met lange haren (paardestaart),  versierde meisjes en veel eten (amerikaanse porties). “Would you like to order desert?!”

Hierbij de route

Vancouver-Seattle

De stoomklok van Vancouver

De eerste nacht nog wat rommelig geslapen. Je komt toch niet meteen in het ritme. Zeker niet als je (zoals ik) ook nogeens lekker verkouden bent (die verkoudheid zat er al een paar dagen aan te komen, maar zette in het vliegtuig echt door).

Ontbeten in Gold Class Lounge van het hotel (dankzij de upgrade ook gratis). Daarna gaan wandelen door Vancouver. Alvast een beetje bij de cruise schepen rondgekeken. Via Gastown en Chinatown naar Pacific Station gewandeld om daar alvast een kaartje voor de Greyhound voor morgen te kopen (had ook via internet gekund, maar dan kom je helemaal het hotel niet meer uit . Onderweg natuurlijk even langs de stoomklok (zie foto). Elk kwartier is daar een stoomfluit imitatie van de Big Ben te beluisteren. Inkopen gedaan bij een Chinese supermarkt, o.a. een broodje met zeewier (erg lekker). Gelukkig voor Barbara hebben ze er ook bananen. Teruggekomen in het hotel is het tijd om even uit te rusten. Na de rust staan de hors d’oeuvres klaar in de lounge.
Prima voorgerechtjes en genoeg energie voor de volgende wandeling.

Terrasje met uitzicht op Noord Vancouver

We lopen langs het water richting Stanley Park. Zo ver komen we niet, maar het uitzicht over het water naar de overkant is prachtig. En vanaf hier krijg je ook een goede indruk van de architectuur van alle hoogbouw. Niet echt Barbara’s favoriet, ik kan het wel waarderen. Op de weg terug stoppen we nog even op een terrasje aan het water voor pizza, thee en bier. Het bier is lokaal gebrouwen op Granville Island.  Na het eten weer terug naar het hotel. Op de TV legt Harry Belafonte het belang uit van de verkiezing van Obama. Op een ander net wordt uitgebreid gediscussieerd over de voors en tegens van de running mate van Mc Cain, mevrouw Palin. Gelukkig is er ook nog Mr Bean. Gewoon vertrouwd lachen om sketches die je al minstens 10 keer hebt gezien, maar meesterlijk blijven! Morgen naar de USA, Seattle (WA).