Woensdag zijn we al in Skagway als wij uit bed komen. Na het ontbijt wandelen we het stadje in en slaan aan het shoppen voor souvenirs. Het dorpje Skagway is ontstaan in de tijd van de Gold Rush rond 1898. Hier kwamen de goudzoekers aan land om via de Whitepass naar het goud in Klondike (in de Yukon) te gaan. Na aankomst op het schip gesport en de sauna ontdekt!

Donderdag staat Juneau op het programma. Na het ontbijt gaan we hier dus aan land. Juneau is de hoofdstad van Alaska. Ook hier is het één en al toerisme, maar gelukkig hebben we de inkopen al gedaan. We besluiten om hoog te gaan met een kabelbaantje naar Mt Roberts. Vanaf hier hebben we (door de wolken) een prachtig uitzicht over de omgeving. Als we weer afdalen begint het te regenen. Het is dan ook tijd om terug te keren naar het schip.

Vrijdag varen we de hele dag. Eerst volgen we een back-stage rondleiding door het theater. De shows worden speciaal voor een schip geschreven. De cast studeert de show in twee maanden in, in Hollywood en vervolgens voeren ze de show 6 maanden uit. Daarna kunnen ze verlengen of voor een ander schip een andere show gaan instuderen.

‘s Middags hebben we mooi de gelegenheid om weer te gaan sporten en naar de sauna te gaan. ‘s Avonds is er voor de tweede keer een formal diner. We tutten ons dus weer helemaal op. Na het diner is de slotshow.

Zaterdag stappen we weer terug in de werkelijkheid. De cruise is over. Na het ontbijt gaan we super georganiseerd weer van boord. Onze koffer hebben we vrijdagavond al ingeleverd. En volgens een strak schema in kleuren en cijfers gaan iedereen van boord. Na de douane formaliteiten hebben we een busshuttle naar onze huurauto en begint het laatste deel van onze vakantie.

Vandaag ontbijt op de kamer. De eieren en spek hebben we maar afbesteld, we eten al veel te veel, maar wat we wél kregen was erg lekker en ruim genoeg.

Tijdens het ontbijt kijken we op de TV al naar de beelden vanaf het navigatie dek. We hebben een binnenhut (o nee, een hut heet hier “stateroom”) en kunnen dus niet uit het raampje kijken. Meestal is dat niet erg omdat je toch bijna niet in je stateroom bent. Maar vandaag varen we naar de Hubbard Glacier, waar we om ca 10:00 uur aankomen. Via TV kunnen we dus volgen hoever we zijn. Een native commentator vertelt over de gletsjer, het ijs en de verhalen er omheen. Via de intracom wordt iedereen opgeroepen om naar buiten te gaan om dit fenomeen te bewonderen.

Zodra we het ontbijt op hebben gaan we dus ook naar buiten, naar het helicopterdek op de voorplecht. Het is ca 5 graden Celcius en het motregent ijzig. We varen door smeltend ijswater met ijsblokken. Vlak voor de gletsjer ligt het schip een uurtje stil, zodat iedereen de gletsjer goed op zich kan laten inwerken en foto’s en films kan maken (zie ook mijn foto’s). Je hoort het ijs van de gletsjer kraken: de white thunder. Af en toe breekt er met luid geraas een stuk af. Erg indrukwekkend. Voor mij was dit één van de redenen om deze reis te maken. Missie 100% geslaagd. Jammer van de regen en de mist, maar je kan niet alles hebben.

De middag wordt gevuld met eten en luieren. Vanavond staat er weer een show op het programma!

Hierbij een kaartje met de globale route van onze cruise tot nu toe.

Bij aankomst op Ballantyne Pier begint het protocol om in het schip te komen:
- security check
- inchecken voor cruise
- douane USA (wachttijd ca 60 min, met lemonade en cookies)
- aanboord om ca 15:00
- ontruimingsoefening om 16:15
- vertrek schip om 17:00

Het is een behoorlijke logistieke operatie om zoveel (ca 2000?) mensen met hun bagage aan boord te krijgen, maar alles loopt vrij soepel (afgezien van het lange wachten op de douane).
Tussen het aanboord gaan en de ontruimingsoefening doen we een eerste verkenningsrondje op het schip.
Het schip is groot. Er zijn 13 verdiepingen. Wij zitten op de vierde en daar is ook de centrale hal. Vandaar af kijk je 10 verdiepingen omhoog.

Om 17:30 worden we verrast met Champagne en aardbeien-in-chocola (als onderdeel van het ‘Classic Romance Package’). Erg lekker en omdat de wijn alcoholvrij is, drinkt Barbara lekker mee.

Om 18:00 mogen we aan tafel om te eten. We delen de tafel met Bob en Linda uit Alberta.
3 Gangen met keuze uit een uitgebreid menu, vlees, vis, vegetarisch en gezond (all inclusive, water/koffie/thee gratis, drank moet betaald worden).

Na het eten doen we nog een uitgebreid rondje over het schip. Er is vanalles.
Zondagochtend om 9:00 uur (we hebben nog niet eens ontbeten) gaan we naar de interdenominal worship service.
De leider van het activiteitenteam gaat hier voor in een korte dienst. Daarna ontbijt. Vervolgens een rondje op het dek voor de frisse lucht. Om 12.00 uur Port & Shop info in het theater. Een commercieel verhaal, over waar je diamanten en goud kan kopen. Tijd voor de lunch dus.

Na de lunch gelezen, thee gedronken, omgekleed voor formal dinner. Vooraf aan dinner portretfoto’s laten maken.
Tijdens diner worden we bediend door Leroy en John, twee jongens uit India, die als echte gastheren optreden en het ons zo veel mogelijk naar de zin willen maken.
Na diner: ontvangst door de captain met champagne (of iets anders), met hapjes.
Daarna show met allemaal nummers uit musicals.
Zo’n cruise ervaring is een behoorlijke aanslag op de maag: hij krijgt veel te verwerken. Zelfs als je probeert niet al te gretig aan te vallen is er constant zoveel lekkers te eten dat het toch al gauw weer te veel wordt. Om te drinken zijn koffie, thee, Ice tea, ijswater en lemonade gratis, voor de rest moet bijbetaald worden.

Maandag ochtend is iedereen opgewonden: we komen bij onze eerste aanlegplaats Icy Strait Point bij het dorpje Hoonah (Alaska). Bij de aanlegplaatsen is vooral de vraag: heb je excursies geboekt en zo ja welke. Om te beginnen: wij hebben geen excursies geboekt. Ze kosten veel geld en je vraagt je af of het wel de moeite waard is. Anderen kijken al vol verwachting uit naar hun flightseeing en de tribal shows.
Omdat we bij Icy Strait Point niet aan kunnen leggen, gaan we met tenderbootjes aan land (dit zijn de reddingssloepen, die nu als verbindingsbootjes worden gebruikt). 2500 mensen aan land brengen is een logistieke uitdaging, maar alles loopt gesmeerd. Aan land aangekomen zijn we eigenlijk blij dat we geen excursie hebben geboekt. Lekker wandelen in de buitenlucht. 2,5 km vanaf haventje naar dorpje en weer 2,5 km terug. En nog een stukje langs het strand en door het regenwoud. Het is lekker uitgebreid samen buiten te wandelen in de frisse buitenlucht. Op een miezerbuitje na is het droog. En voor een indruk van wat we zien kan je de foto’s weer bekijken. In de loop van de middag gaan we weer aan boord van het schip en eten toch weer teveel lekkers…

‘s Middags met de Victoria Clipper naar Victoria. Deze katamaran achtige boot vaart de afstand van 118 km (hemelsbreed) in nog geen drie uur, met een snelheid van ca 55 km/uur. Door het goede weer een mooi uitzicht over het water, al is het vanachter een raampje. Op het achterdek waait het wel erg hard door de hoge snelheid.

In Victoria worden we opgewacht door oom Jan. Tussen de aankomst in de haven en in de auto stappen zit nog eens 45 min. door bagage- en douane activiteiten. ‘s Avonds weer bijgepraat met de familie en de was gedaan, zodat alles weer schoon is voor de cruise.

Vrijdag een mooi rondje in de buurt van Victoria gereden. Eerst naar Bear Mountain, een luxe golf resort met hotels en mooi gelegen appartementen. Daarna lunch in een restaurantje checkerd flags, geheel gewijd aan autoraces. Vervolgens Brenda en haar gezin bezocht. Lekker druk omdat er ook nog een stel day-care kinderen zijn. Maar erg leuk om iedereen weer eens even te zien.

Morgen gaan we met de bus/boot naar Vancouver waar we aan boord van het cruiseschip “Serenade of the Seas” gaan. Cruiseschepen staan bekend om slechte kwaliteit internet verbindingen tegen absurd hoge tarieven. Verwacht dus even geen updates deze week.

Inmiddels is het al weer eind van de middag en gaan we even naar het hotel. Op TV is de live uitzending van de belangrijkste dag van de republikeinse conventie. Grote sprekers als Mitt Romney, Mike Huckabee en Rudy Giuliani treden op. Belangrijke thema’s zijn “Country First”, Energy Indepency, het gebrek aan ervaring van Obama en de geweldige kwaliteiten van Mc Cain. Maar eigenlijk draait vandaag alles om Sarah Palin, de onbekende gouverneur van Alaska die door Mc Cain is gekozen als running mate en dus de toekomstige Vice President kan worden. Op TV tikt de klok af tot het moment dat ze zal spreken (wel zo handig, een tijd noemen is lastig in een land met verschillende tijdszones). Haar kwaliteiten worden uiteraard volop geroemd. Er zit ook een stevige opbouw in de sprekers. Doordat de belangrijke thema’s steeds herhaald worden, worden ze steeds beter herkend door het publiek. Naarmate het hoogtepunt (Palin) nadert, worden de sprekers beter en wordt het publiek enthousiaster. En als ze dan op het podium verschijnt krijgt ze een minutenlange ovatie. In haar toespraak zet ze zichzelf neer als iemand die ervaring heeft met verantwoordelijkheid nemen, die verstand heeft van energiepolitiek (“drill baby drill” roept de zaal, een oproep voor offshore boren naar olie en gas). En uiteraard allemaal in belang van het Amerikaanse volk nu en in de toekomst. Mc Cain wordt niet vergeten en die verschijnt aan het eind van de toespraak van Palin nog even ter afsluiting.

De conventie is een strak geregisseerde show om de eigen kandidaten zo gunstig mogelijk onder de aandacht te brengen en om het de democraten lastig te maken. Die opzet lijkt goed geslaagd (zeker als je alleen maar oppervlakkig kijkt). Ik kan me zo’n show in Nederland met geen mogelijkheid voorstellen. In de VS staan een aantal sterke, charismatische sprekers voor een publiek dat er van smult. In Nederland hebben we zo’n spreekcultuur helemaal niet. En het publiek zou het zwaar over-de-top vinden. Maar daarom vind ik het wel erg boeiend om het zo eens te bekijken.

Na de conventie pakken we weer de monorail en de lift naar de top van de Space Needle. We hebben namelijk een day-and-night kaartje, zodat we nog een keer kunnen. Het schemert inmiddels en Mt Rainier is nu wél te zien. We overwegen even om in het ronddraaiende restaurant te eten, maar laten dat toch maar schieten. We nemen op het observatiedeck een simpele snack: soep met panini. Het blijken weer amerikaanse hoeveelheden te zijn, dus voor 15 dollar p/p (incl drank) eten we ons vol terwijl overal de lichtjes aangaan. We genieten nog lang van het uitzicht, waarna we in het donker weer terugwandelen naar het hotel.