Frank’s Weblog

De afgelopen dagen zijn weer voorbij gevlogen.

Zondag een zonnige, volle, feestelijke dag in Santiago. Eerst naar het pelgrimsmuseum geweest. Een museum over de historie van de pelgrimstochten naar Santiago en de ontwikkeling van de route naar Santiago. Leuk detail: op kaarten van pelgrimswegen staat in Nederland vaak wel Haarlem vermeld, maar Amsterdam niet!

Daarna naar de pelgrimsmis. Hierin wordt vermeld hoeveel pelgrims uit welke landen zijn aangekomen en waar vandaan ze vertrokken zijn. Na de mis even koffie gedronken en daarna snel terug naar de volgende mis, omdat hierin het wierrookvat zou worden gebruikt. In de kathedraal van Santiago kent men de traditie van het zwaaien met het wierrookvat. Het vat is ongeveer anderhalve meter hoog en wordt aan een lang touw vanuit de nok van de kerk gehangen en door 4 mannen zo door de kerk gezwaaid, over de hoofden van de aanwezigen. Vroeger had dit vooral een praktische reden: de pelgrims sliepen boven op de balustrades van de kerk en dat wilde weleens niet zo fris ruiken…
Nu is het volgens mij vooral een spectakel dat iedereen in Santiago toch eenmaal moet hebben meegemaakt (en ik dus ook…).

Na de kerkdiensten maar eens een stukje gaan wandelen. Op de kaart bleek een stadswandeling aangegeven te zijn door allerlei parken net buiten het centrum. Het is een mooie wandeling en onderweg is ook het e.e.a. aan moderne architectuur te bewonderen. Weer in het centrum een Nederlander ontmoet die ook op de fiets was gekomen, maar er wat meer moeite mee heeft gehad dan ik. Hij was net met vervroegd pensioen, maar rookte er ook stevig op los. Hij heeft dan ook bij beklimmingen regelmatig moeten afstappen, omdat het te steil werd.

Nog even voor sluitingstijd (18:00) het San Martin Monestario bekeken. Weer een prachtige kerk, veel beelden, barok altaarstuk, mooi houtsnijwerk, etc.
Voor 21:00 kan je bijna nergens een maaltijd krijgen, maar gelukkig kennen ze hier de tapas om de honger te stillen, uiteraard vergezeld van enige wijn. Daarna uitgeput maar eens een verlate siesta gehouden, totdat ik het feest weer hoor losbarsten.

Buiten blijkt een grote truck/vrachtwagen te rijden, met daarop een Braziliaanse band, die opzweepende carnavalsmuziek speelt. Om de truck heen een enthousiast dansende menigte. Bij het park aangekomen gaat de stadsverlichting uit en barst een enorme vuurwerkshow los. Een fantastisch spektakel. Als dit voorbij is speelt de band nog even als afscheid. Nog even over de kermis gewandeld en veel te laat naar bed.

Maandag dus uitgeslapen en rustig Padron gefietst. In dit stadje is ooit het scheepje met het lichaam van de apostel Jacobus aangespoeld en onder het altaar van de kerk is de meerpaal te zien, waaraan het scheepje is vastgelegd.
Na Padron doorgefietst naar Noia en daar een hotelletje gezocht.

Dinsdag doorgefietst naar Fisterra (oftewel Finisterre = einde van de wereld). Dit kaap bij dit visserdorpje werd in vroeger tijden beschouwd als het einde van de wereld, verder kon je niet gaan… Ook hier weer een hotel gezocht, omdat fietsers pas na 17:00 in de Albergue worden toegelaten. Na het menu del dia (vissoep en gebakken vis) een siesta gehouden en gaan wandelen naar de Cabo Finisterre, nog 3 km verderop. Een wandeling langs de weg, ik had ook kunnen fietsen, maar vond het wel lekker om even te lopen en zo het einde van het einde te bereiken. Het is een prachtig gebied. Erg groen, mooie natuur en uitzicht over de baai. Bij de kaap aangekomen ook uitzicht over de oceaan. De kaap blijkt erg in trek. In de eerste plaats pelgrims. Voor hen zijn speciale plekken aangelegd om hun spullen te verbranden. Een aantal pelgrims verbranden hier ook iets, een t-shirt, sokken, of zo iets. Zo kan je symbolisch je oude leven achter je laten. Ik heb daar geen behoefte aan en zoek een rustige steen, geniet van het uitzicht en mijmer wat na over de afgelopen weken. En tegelijk realiseer ik me nu dat ik nu niet meer verder kan, ik kan alleen nog maar terug. Een raar idee.
Nu 5 weken onderweg en totaal 2681 km gefietst (2565 km tot Santiago).

De St Jacobsschelpen kan je hier niet uit zee halen, daarvoor is het te diep en te stijl, maar ze zijn hier wel te koop. Dus voor 2 euro ben ik voor de bijl gegaan.

Terug gelift naar Fisterre, ik had geen zin om nog eens langs de weg te lopen…
Fisterre doet me denken aan IJmuiden. Een constante vislucht en de hele nacht door het gekrijs van meeuwen. Ondanks dat uitstekend geslapen.

Vanochtend de bus genomen naar Santiago. De bus neemt max maar 4 fietsen mee, maar gelukkig waren er totaal maar 3, dus geen probleem.
Aangekomen in Santiago mijn eerste technische probleem: mijn ketting breekt!
Het gebeurt 3 huizen voorbij één van de twee fietsenmakers van Santiago. Nu heb ik de ketting zelf gemaakt (lang leve het HEMA fiets-setje), maar het was wel erg handig om na afloop even mijn handen te kunnen wassen.
Hierna het hotel weer opgezocht en de stad ingegaan. Hier blijkt het alweer feest: deze week is er een clownsfestival en die clowns geven overdag allemaal straatoptredens. Dus ook deze laatste dagen hoef ik me niet te vervelen.
Maar vrijdag wil ik toch echt naar huis! Barbara, ik ben er bijna!