Frank’s Weblog

Het is alweer meer dan een week geleden dat ik jullie voor het laatst op de hoogte heb gebracht van mijn vorderingen. De hoogste tijd dus weer!

De belangrijkste zaken:

• omdat ik toch snel genoeg ga heb ik drie dagen rust genomen in klooster
• tijdens deze kloosterdagen heb ik de viering van het feest van St.Jacob (Santiago) meegemaakt
• nu ben ik er bijna (nog 50 km fietsen, ik ben nu in Arzúa)

Het fietsen gaat erg lekker de afgelopen dagen. Bergen en klimmen bestaat niet meer, het is gewoon een andere manier van fietsen (je gaat alleen wat langzamer). Het is een beetje een psychologische omschakeling…
Een ligfiets is overigens een grote bezienswaardigheid hier in Spanje, zowel voor de lokale bevolking als voor de medepelgrims. Ik moet al op minstens 100 foto´s staan en het gebeurt me regelmatig dat als ik na het boodschappen doen weer bij mijn fiets terugkom er een groepje mensen uitgebreid staat te discussieren over hoe zoiets werkt. Opeens blijkt er dan vaak iemand wél engels of duits te spreken. En ze willen allemaal weten op je er ook mee berg-op kan fietsen. Dat lukt dus heel goed. Zeker nadat ik in Léon meer dan 5 kg naar huis heb gestuurd, waaronder mijn tent.

De fietsroutes zijn nog steeds prachtig. Iedere dag weer heel anders. Soms veel klimmen en dalen, soms een dag lekker vlak. Na het klimmen is de afdaling een lekkere beloning. Nu mijn karretje 5 kg lichter is, is mijn fiets ook veel stabieler. Gisteren heb ik er bij de afdaling van de Alto de Poio (600 m omlaag) een topsnelheid van 75 km/uur gehaald! Dan giert het om je oren, horen en zien vergaat je, je ogen lopen vol water en adrenaline spuit door je lijf. Daar kan geen achtbaan tegenop. Wees gerust, ik blijf voorzichtig, maar het is erg lekker…

Vorige week vrijdag in Léon de gotische kathedraal bekeken. Prachtige glas-in-lood ramen, veel moois te genieten. Maar ook hier heeft de techniek toegeslagen. In bijna alle kerken kan je voor een gift van euro een kaarsje aansteken. In deze kerk kan je een euro in een gleuf stoppen, waarna een electronisch kaarsje gaat branden… Verschrikkelijk.
En er is ook een creditcard apparaat waar je je giften mee kan geven… En eerder op de dag was ik ook al een gemeentehuis tegengekomen waarop een luidspreker was gemonteerd, die de (afwezige) kerkklok erg electronisch immiteerde…

Zaterdag ben ik in het prachtige plaatsje Rabanal del Camino aangekomen. Een klein rustig, authentiek dorpje vlak voor de toppen van de Irago (met o.a. het legendarichse Cruz de Ferro). In dit dorpje is vanuit Duitsland speciaal voor pelgrims een kloostergemeenschap gesticht. Ze beschikken over 2 gebouwen: één kloostergebouw waar de 3 monnikken en hun gasten wonen en één gebouw speciaal voor max 10 pelgrims ingericht kloostergebouw. Dit pelgrim gebouw is pas voor het 2e jaar open. Omdat ze niet zomaar een albergue zijn vragen ze van pelgrims om in ieder geval 2 nachten te blijven, zodat je echt even tot rust kan komen en zodat het voor de broeders ook makkelijker is om contact met de pelgrims te hebben.
Op zondagochtend heb ik me aangemeld voor een verblijf. Ik bleek de enige gast. Het gastenverblijf wordt gerund door een vrijwilliger (op dit moment Christine) en een Jezuiet.
De zondag heb ik me overgegeven aan het gebedsritme van de benedictijnen. ´s Morgens de Lauden en de Mis en ´s avonds de Vesper en de Completen. De diensten worden gregoriaans gezongen in het spaans en latijn, maar voor de gasten zijn er boekjes met vertalingen beschikbaar.
Verder een beetje geschreven en gelezen en tot rust gekomen. Tijdens de vesper wordt al een voorschot genomen op het feest van de volgende dag, het feest van Santiago.

25 juli is de feestdag van Santiago (= St Jacob), de beschermheilige van Spanje. Op deze maandag komen er gelukkig nog twee gasten, want er moet veel werk verzet worden. Aan mij de eer om de buitenboel (patio, balkon, trap) weer schoon te krijgen. Enigszins vervuild door de vele vogels die het klooster ook weten te vinden. Vervolgens moet worden voorbereid voor het feestelijke middagmaal.
Om 12:30 is de feestelijke hoogmis. Speciaal voor het feest is de abt van het moeder-klooster uit Duitsland overgekomen (samen met zijn moeder). Een enthousiaste, vrolijke, 36-jarige man. Hij gaat uiteraard voor in de mis. Compleet met staf en mijter. Net op tijd voor de mis komt ook nog een groep Franciscaner broeders aan. Ik had hen ook al in de herberg van het klooster van Léon ontmoet. In de mis speelt iemand Gallisische muziek op een fluit en trommel (tegelijk). In de muziek hoor je meteen de keltische roots van deze streek. Het heeft veel weg van de ierse folk-muziek.
Na de mis is er een zeer feestelijk maal van de benedictijner monikken, de franciscaner broeders, een vertegenwoordiger van het bisdom, wij pelgrims, vrijwilligers en nog een paar gasten. De sfeer is ontspannen er is lekker eten en heel veel wijn. Na afloop is er een fles grappa, komen de sigaren op tafel en worden er allemaal foto´s gemaakt. Uiteraard bieden wij pelgrims ons aan voor de afwas en kunnen we ons ook al storten op de voorbereidingen van het feest van de avond.
Want na de vesper is er een bescheiden dorpsfeest. Vanuit het klooster (met medewerking van dorpsbewoners) wordt gezorgd voor hapjes en wijn. Iedereen uit het dorp en de omgeving en alle toevallig aanwezige pelgrims worden uitgenodigd om aan de feestelijkheden deel te nemen. De muzikant speelt weer zijn keltische muziek en er wordt gedanst met castagnettes.
Voor de Completen (het gebed van 21:30) wordt alles weer opgeruimd en na de Completen komen we nog bij elkaar in het klooster bij de monikken voor een laatste drankje met Mozart-kugeln.
Al met al een heel bijzondere dag. Bijzonder om die zo in deze omgeving mee te maken. Eigenlijk heel eenvoudig, maar daardoor ook heel oprecht en echt feestelijk.

Tijdens deze drie dagen klooster merk ik ook dat ik me best thuis voel in de Rooms Katholieke traditie. Mooie liturgie en een gezonde levensinstelling. Ik had al zo’n vermoeden na het lezen van het boekje “Een levensregel voor beginners, Benedictijnse spiritualiteit voor het dagelijks leven” van Wil Derkse. Van harte aanbevolen lectuur!

En omdat ik door deze feestelijkheden niet tot rust ben gekomen heb ik voor mezelf een goed excuus om nog een dag langer te blijven. Het wordt dus woensdag (27/7) voordat ik weer op de fiets stap richting Cruz de Ferro. Een legendarisch ijzeren kruis op een bergtop van 1500 m. Als je dit punt eenmaal haalde, zou je Santiago ook wel halen.
Het weer is inmiddels omgeslagen en het is fris en waterig. Ik begin spijt te krijgen dat ik mijn warme kleren naar huis heb gestuurd, maar al met al red ik het toch weer. Bij het Cruz de Ferro wordt ik enthousiast onthaald door een groep fietsers, die weer vol bewondering zijn voor mijn ligfiets. En wat is er mooier dan het Cruz de Ferro zien met op de achtergrond een regenboog…

Daarna gaat het letterlijk en figuurlijk snel. Ik ben inmiddels wat sightseeing-moe, dus stop minder.
Donderdag fiets ik de O Cebreiro (van 700 m naar 1300 m in 14 km) en de Alto de Poio (1335 m) op en bezoek toch nog maar weer een Benedictijner klooster in Samos. En vandaag kom ik tot 50 km voor Santiago in Arzúa. Het is de afgelopen dagen wat kil en druilerig met af en toe een bui. Gelukkig vallen de buien steeds zo dat ik net even kan eten en heb er dus weinig last van. En nu ik toch achter internet zit, zie ik dat het vanaf nu weer droog, zonnig en warmer wordt. Dat belooft dus veel goeds voor deze laatste week.
Ik ben van plan om morgen (zaterdag 30 juli) in Santiago aan te komen. Volgende week kan ik er dan nog wat rond kijken en naar Fisterra/Finisterre gaan (119 km enkele reis). De verleiding is erg groot om daarvoor maar de bus te nemen en de fiets weer eens een paar dagen te laten staan…

Maar eerst morgen naar Santiago!