Frank’s Weblog

Nu bijna een week onderweg in Spanje. Alles verandert meteen enorm:
- veel meer pelgrims (meest wandelaars)
- overal refugio´s / albergues
- soms wel drukke wegen
- kerken uitbundig versierd met beelden en grote altaarstukken
- Maria op een prominente plaats in de kerk en liturgie
- andere natuur…

Na de Pyreneeen valt meteen op hoeveel pelgrims er onderweg zijn. Voor de wandelaars is er een wandelpad (Dé Camino), dat uitgebreid staat aangegeven met pijlen en de schelp als symbool. Sommige fietsers doen deze route ook op mountainbikes. Het is nogal tricky vanwege de voor fietsers minder geschikte bestrating en de soms steile heuvels. Ik gebruik deze route niet, maar een route van goede en meestal rustige wegen. Mijn route slingert zo´n beetje om de camino heen, maar doet wel alle pelgrimsplaatsen aan. En regelmatig kruis ik de camino, waar dan altijd mensen lopen. De pelgrims komen echt overal vandaan. Een aantal is thuis (Nederland, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Spanje) gestart, anderen zijn ergens in Spanje begonnen, net voor of net na de Pyreneeen. En alle leeftijden: ik heb zelfs ouders gezien met kinderen in de wandelwagen en jonge kinderen op de fiets. En ouderen tot 60, 70 jaar en alles er tussen in.

Al deze mensen moeten ook slapen en daarvoor zijn er veel Albergues (pelgrimsherbergen). Voor 0 tot 6 euro kan je hier op vertoon van je pelgrimspas overnachten. Verwacht niet veel comfort en privacy: vannacht sliep ik op een kamer waar net 9 stapelbedden in pasten, dus 18 mensen.
Iedereen houdt overigens wel erg goed rekening met elkaar. Om 22:30 gaat het licht uit en is het ook stil. Maar om vijf uur, half zes staan de eersten al weer op om vroeg op pad te gaan.
Dan is de natuur op z´n mooist en kan je lopen terwijl het nog niet heet is. Ik draai me dan meestal nog even om en kom er wat later uit. Als ik om een uur of acht wegfiets komen de eerste wandelaars soms al aan voor een eerste stop na een paar uur wandelen.
Op dit moment ben ik in Castrojeriz op een camping met albergue van Oasis Trails. Zij hebben tot doel te evangeliseren onder pelgrims en hebben daarvoor nu twee albergues ingericht. Afgelopen zaterdag was ik nog in Villamayor, waar ook een huis van deze organisatie is.
De luxe van deze huizen is dat je er ‘s avonds ook kan eten (tegen een kleine vergoeding).
Tijdens het eten wordt als presentje het evangelie van Johannes uitgedeeld.

Er is hier in Spanje één weg (de N120) die naar Santiago gaat. Op sommige plaatsen is die erg druk, maar soms valt het mee. Mijn route gaat er gelukkig meestal omheen, maar soms is deze N120 niet te vermijden om bijvoorbeeld een grote stad in te komen. Gelukkig wordt ik hierin bijgestaan door beschermengelen en gaat het tot nu toe heel goed.

Opvallend is verder dat de kerken zo anders zijn. Qua bouw veel meer versierselen dan in Frankrijk en ook het interieur is veel overdadiger, een enorme mix van stijlen. Enorme altaarstukken met veel grote beelden en schilderijen en veel bladgoud. Gisteren was ik in de kathedraal van Burgos (korting voor pelgrims), heel indrukwekkend bijna een museum aan kunst en bouwstijlen.
En in deze kerken neemt nu Maria een prominente plaats in. Een ‘pop’ van Maria staat voor in de kerk. En ook in de dienst wordt (voor zover ik het kan volgen) meer aandacht aan Maria besteed.

Maandag nog een leuke ervaring: ik was speciaal omgefietst voor een klooster (Yusos), blijkt het op maandag gesloten te zijn voor bezoek. Maar bij de ingang stond een groepje, naar later bleek Venezuelanen. Uit het groepje kwam een pater naar voren die me uitnodigde om me bij de groep aan te sluiten. Zij kregen een privé rondleiding, maar ik kon er nog wel bij. En hij bleek Duits te spreken, dus zo kon hij me alles uitleggen. Een prachtig klooster, met veel bijzondere historische schatten. Blij dat ik dit niet hoefde te missen!

En ook de natuur verandert. In Pamplona was ik net tijdens een hitte record (37 graden).
Het landschap wordt echter hoger. Ik fiets de afgelopen dagen op zo’n 900 tot 1000 meter hoogte, waardoor de hitte wat draaglijker is. De nachten zijn nu ook droger, er is geen dauw meer. En het landschap is weer heel anders, moeilijk te beschrijven, glooiende bergen en dalen, geen scherpe toppen, met veel graanvelden en diverse stadia. Aan de horizon regelmatig windmolenparken, omdat het hier goed kan waaien. En tussen die glooiende bergen kleine dorpjes, met een oud kerkje en wat huizen.
Die glooiende bergen geven soms behoorlijk ‘vals plat’ of lange klimmen, maar ook prachtige kilometers lange afdalingen. Echt een fietsersfeest!

De temperatuur is in de loop van de dag vrij hoog (sorry, geen thermometer), maar ‘s morgens is het nog vrij fris. Dus blij dat ik niet van die grote afstanden meer hoef te rijden (nog maar 50 à 60 km per dag) en lekker vroeg is de albergue kan zijn om ‘s middags siesta te houden.

Nog ongeveer 500 km, maar nog wel een paar heel stevige pieken. Eigenlijk heb ik er nu spijt van dat ik mijn kampeeruitrusting heb meegenomen. Zo’n karrevracht aan zekerheden gaat bij een klimmetje behoorlijk tegenstaan… Maar soms is zo’n eigen tentje ook wel lekker en wie weet heb ik het nog nodig. Ik zal wel zien. En tot die tijd is het een goede kracht training.

O ja, bedankt voor al jullie reacties op de website. Leuk om te merken dat zoveel mensen mee-lezen en mee-leven.