Frank’s Weblog

Sinds ik bezig ben met het idee om naar Santiago te fietsen wilde ik ook graag een Jacobsschelp.
Ik heb al allerlei manieren bedacht om er één te bemachtigen:

• kopen bij de plaatselijke visboer (en de inhoud als Coquille Saint-Jacques lekker opeten)
• vragen aan een bevriende vishandel
• kado vragen
• etc

Maar ja, ik wilde er eigenlijk ook niet naar op jacht gaan. Tenslotte is het van oudsher een symbool dat je met je meedraagt als bewijs dat je in Santiago de Compostella geweest bent.
Pas in de loop der tijd is het een herkenningsteken geworden van de pelgrims die onderweg zijn.

Eén manier had ik nog niet bedacht: eerst eens even thuis opruimen.
Tussen al mijn nostalgie vond ik opeens deze schelp, die ik zeker al zo’n 20 à 30 jaar moet hebben liggen.
Deze schelp was dus al heel lang bij me. Alsof deze schelp erop wachtte om teruggebracht te worden naar Santiago. Alsof ik deze pelgrimstocht altijd al in me had. Alsof deze tocht gewoon een keer moest gaan gebeuren. En het kan bijna geen toeval zijn dat deze schelp precies op tijd opduikt…

Een van de vele legenden die verbonden zijn met de oorsprong van dit symbool luidt als volgt: Toen het schip met het stoffelijk overschot van Jacobus de monding van de rivier bij Padrón binnenliep, wilde een vrome ridder het schip tegemoet snellen. Hij verdween echter samen met zijn paard in het water en zou verdronken zijn als de heilige Jacobus geen wonder had verricht. De man dook weer op, maar was geheel bedekt met schelpen. Sinds die gebeurtenis is de schelp het symbool van de heilige Jacobus.