Frank’s Weblog

Vanochtend rustig aan gedaan. Relaxed ontbeten in het restaurant en de krant gelezen bij de koffie (en bij het ontbijt krijgen we heeeeel veel koffie en thee). Het nieuws wordt beheerst door de Republikeinse conventie, maar daarover later.
Eerst de monorail gepakt. Een ritje van anderhalve kilometer brengt ons naar de Space Needle. Deze toren van 184m is beeld bepalend voor Seattle. Zowel de monorail als de Space Needle zijn gebouwd voor de wereldtentoonstelling van 1962. Rond de toren zijn een aantal musea. Met de lift naar het observatiedeck. Vandaar af een prachtig uitzicht. Helaas is het nog wat nevelig, dus “the mountain is not out” zoals de locals het zeggen: Mt Rainier is niet te zien. Desondanks valt er veel moois te genieten. Lekker doorgewaaid zakken we weer af en wandelen naar de “Waterfront”. Onderweg rusten we nog even in een parkje met heel grote, moderne kustwerken. Aan de waterkant zijn pieren waarop van alles te beleven is: uiteraard schepen naar diverse bestemmingen, het aquarium, winkeltje en restaurants. Een goede plek voor een late lunch dus. Frank heeft mosselen, Barbara een mexicaanse wrap. En als toetje delen we een blackberry taartje: warme bramen met een deksel van deeg en daarop vanille ijs. Lekker dus. Lekker weer ook, zonnig, de sweater kan uit, een poloshirt is genoeg.

Inmiddels is het al weer eind van de middag en gaan we even naar het hotel. Op TV is de live uitzending van de belangrijkste dag van de republikeinse conventie. Grote sprekers als Mitt Romney, Mike Huckabee en Rudy Giuliani treden op. Belangrijke thema’s zijn “Country First”, Energy Indepency, het gebrek aan ervaring van Obama en de geweldige kwaliteiten van Mc Cain. Maar eigenlijk draait vandaag alles om Sarah Palin, de onbekende gouverneur van Alaska die door Mc Cain is gekozen als running mate en dus de toekomstige Vice President kan worden. Op TV tikt de klok af tot het moment dat ze zal spreken (wel zo handig, een tijd noemen is lastig in een land met verschillende tijdszones). Haar kwaliteiten worden uiteraard volop geroemd. Er zit ook een stevige opbouw in de sprekers. Doordat de belangrijke thema’s steeds herhaald worden, worden ze steeds beter herkend door het publiek. Naarmate het hoogtepunt (Palin) nadert, worden de sprekers beter en wordt het publiek enthousiaster. En als ze dan op het podium verschijnt krijgt ze een minutenlange ovatie. In haar toespraak zet ze zichzelf neer als iemand die ervaring heeft met verantwoordelijkheid nemen, die verstand heeft van energiepolitiek (“drill baby drill” roept de zaal, een oproep voor offshore boren naar olie en gas). En uiteraard allemaal in belang van het Amerikaanse volk nu en in de toekomst. Mc Cain wordt niet vergeten en die verschijnt aan het eind van de toespraak van Palin nog even ter afsluiting.

De conventie is een strak geregisseerde show om de eigen kandidaten zo gunstig mogelijk onder de aandacht te brengen en om het de democraten lastig te maken. Die opzet lijkt goed geslaagd (zeker als je alleen maar oppervlakkig kijkt). Ik kan me zo’n show in Nederland met geen mogelijkheid voorstellen. In de VS staan een aantal sterke, charismatische sprekers voor een publiek dat er van smult. In Nederland hebben we zo’n spreekcultuur helemaal niet. En het publiek zou het zwaar over-de-top vinden. Maar daarom vind ik het wel erg boeiend om het zo eens te bekijken.

Na de conventie pakken we weer de monorail en de lift naar de top van de Space Needle. We hebben namelijk een day-and-night kaartje, zodat we nog een keer kunnen. Het schemert inmiddels en Mt Rainier is nu wél te zien. We overwegen even om in het ronddraaiende restaurant te eten, maar laten dat toch maar schieten. We nemen op het observatiedeck een simpele snack: soep met panini. Het blijken weer amerikaanse hoeveelheden te zijn, dus voor 15 dollar p/p (incl drank) eten we ons vol terwijl overal de lichtjes aangaan. We genieten nog lang van het uitzicht, waarna we in het donker weer terugwandelen naar het hotel.