Dinsdag 17 februari was dan het huwelijk waarvoor we naar Curacao zijn gekomen. Dinsdag blijkt het hier de hele dag te regenen! ’s Morgens doe ik nog even een toeristisch rondje: de stokerij van de Curacao likeur, de synagoge (de oudste nog in gebruik zijnde synagoge in Noord- en Zuid Amerika) en de druipsteen- en vleermuisgrotten van Hato. Steeds snel van en naar de auto rennen om niet drijfnat te worden, want het spoelt behoorlijk en op de wegen staan diepe plassen. ’s Middags is het gelukkig iets droger en de weddingplanner is zo handig geweest om te zorgen dat alle activiteiten overdekt kunnen plaats vinden.
Na de huwelijksvoltrekking is er een overheerlijke BBQ met live muziek. Om de Antilliaanse sfeer compleet te maken valt op het hele eiland de stroom nog even uit. Gelukkig duurt de storing niet te lang en kan het feest ongestoord worden voortgezet.
Het huwelijksfeest is voor mij ook even een moment van gemis. Bijna 24 jaar geleden traden Barbara en ik in het huwelijk. Liepen we langs de zee. Genoten we van het mooie weer en van elkaar. Helaas is dat nu allemaal voorbij… Maar gelukkig kan ik ook blij zijn met het gelukkige nieuwe echtpaar en gezellig met ze feest vieren.
Woensdagochtend hebben we nog even een duik gemaakt in Portomari. ’s Middags gevaren met het vissersbootje “Zeemeeuw” langs de kust van Curacao. Leuk om het eiland ook eens van deze kant te bekijken. Spectaculair zijn de vliegende vissen die voor ons bootje wegschieten. De terugweg is een beetje ruw; het bootje kletst op de golven en het water spat over ons heen.
Donderdag pakken we onze spullen. Nog even kunnen we genieten van dolfijnen of kleine walvissen voor de kust bij onze appartementen. We nemen afscheid en vertrekken naar vliegveld Hato. Inchecken gaat razendsnel. In de shops kan ik me niet inhouden en koop een duikhorloge (de simpele variant, zonder computer en dieptemeter). Na een vlucht van 14 minuten landen we op Bonaire. Hier pakken we de huurauto en rijden naar ons appartement. Daarna nog even een rondje over de zuidelijke kant van het eiland. Tijdens het snorkelen zie ik een stingray rog. Prachtig.
In de haven leggen grote cruiseschepen aan, zoals degene waar Barbara en ik in september nog op zaten. Voor het stadje Kralendijk vormen ze een belangrijke bron van inkomsten.
Vrijdag krijgen we de verplichte duikorientatie briefing. Duiken is hier extreem goed geregeld (maar dat is dan ook wel zo ongeveer het enige…). We huren onze spullen, halen flessen en maken onze eerste duik bij Buddy Dive (een grote duikonderneming met dependance op ons resort). Er staat een voor ons ongewoon sterke stroming. Natuurlijk starten we de duik tegen de stroming in, dat is behoorlijk werken. Als we weer teruggaan hoeven we ons alleen maar terug te laten drijven naar het beginpunt. Dat gaat vrij snel.
Het is weer een mooie duik, met veel grote vissen, zoals een tonijn.
Dan is het al weer een eind in de middag. We doen nog wat boodschappen en lunchen nog wat. Uit eten gaan blijkt hier extreem veel tijd te kosten. Inderdaad gaat alles hier nog langzamer dan op Curacao. En terwijl Ronald en Jacqueline voor ons appartement nog wat snorkelen, werk ik mijn weblog weer even bij.
